Bir kış günü idi,
Kar taneleri yere düşüyor,
Hayvanlar ve insanlar üşüyordu,
Rüzgâr uğulduyordu.
Akşam karanlığı yavaş yavaş
Siyah yorganını
Tabiatın üzerine çekiyordu.
Zengin, sıcak evlerinde
Fakir, soğuk mekânlarda
İncecik bir tek battaniye
Altında tir tir titriyordu.
O zaman zamanı durdurun,
Yağmasın karlar,
Soğuk mevsimin arkasından
Gelmesin ilkbaharlar!
Akmasın gürül gürül çağlayanlar,
Ve lâl kesilsin dudaklar,
Kurusun sular…
Bizi alıp götürsün hayaller,
Bin bir duygular.
Kalksın bu fâni, ihtiyar dünyadan
Kem düşünceler ve kaygılar.
Gözyaşı yerini terk etsin tebessüme,
Bitsin gözyaşıyla ağıtlar, ağlamalar…
Dinsin acımasızca akan kanlar,
Uzansın bir öpülesi el semâya,
Açılsın gökteki kapılar,
Girsin içeriye o kapılardan
Kabul edilmez gibi görünen dualar.
Ve âminler delsin gitsin ufukları,
Melekler taşısın bu ağır yükü,
Alıp götürsün Rabbime doğru.
Zülcenâheyn
