Bir gün Abdülkadir Geylânî (k.s) hazretleri dergâhında müritleriyle birlikte zikir meclisinde iken, yoldan geçen bir papaz zikir sesinden etkilenerek dergâhın kapısından içeriye başını uzatır.
Bir müddet zikrullahı dinledikten sonra çeker, gider.
Gece olur. Papaz efendi uykuya dalar.
Rüyasında zebaniler kendisini tutmuş, cehennemin en kızgın kuyularından bir kuyuya atmak için götürmektedirler.
Papaz kurtulmak için yalvarır yakarır ama nafile.
Tam o sırada Abdülkadir Geylânî hazretleri bütün ihtişamıyla gelerek:
“Ey zebaniler! Papazın kafası benimdir.”der ve bir kılıç darbesi ile kafasını kesip alarak, başını zebanilerin elinden kurtarır.
Papaz kan ter içerisinde uyanır. Soluğu Abdülkadir Geylânî hazretlerinin dergâhında alır.
Kapıda papazı gören Gavsu’l-A’zam:
“Gel papaz efendi, gel! Gece başını kurtardık şimdi de vücudunu kurtaralım.”der.
